ROZWÓJ SEKTORA BANKOWEGO W POLSCE

Rozwijający się rynek bankowy jest dynamiczny, a co za tym idzie coraz większa ilość powstających banków, postęp technologiczny, a także silna konkurencja. Prawidłowo funkcjonujący system jest wyznacznikiem dla dzisiejszej gospodarki, tworzący zbiór aktów prawnych oraz powiązanych ze sobą organizacji i instytucji finansowych.

Historia bankowości sięga odległych czasów, kiedy pojawił się pieniądz a wraz z nim lokowanie jego nadwyżek. Udzielanie pożyczek w tym czasie było dochodowym oraz niebezpiecznym przedsięwzięciem. Etymologia słowa „bank” odsyła nas do języka włoskiego, gdzie „banco” oznacza ławkę, kontuar służący włoskim handlarzom do dokonywania wymiany monet kruszcowych z rąk jednych klientów do drugich. Za zdeponowane pieniądze bankierzy wystawiali klientom weksle, które były wystawiane na bankiera działającego w innym mieście[1].

Regulacje prawa bankowego począwszy od ustawy z roku 1960 nie definiowały pojęcia „bank”. Dopiero ustawa Prawo bankowe z 1989 roku określa go jako samodzielny i samofinansującą się jednostkę organizacyjną, posiadającą osobowość prawną i działający na podstawie ustawy Prawo bankowe oraz własnego statutu[2].

Zgodnie z obowiązującym obecnie Prawem bankowym, bank jest osobą prawną utworzoną zgodnie z przepisami ustaw, działającą na podstawie zezwoleń uprawniających do wykonywania czynności bankowych, obciążających ryzykiem śroki powierzone pod jakimkolwiek tytułem zwrotnym.



[1] W. Jaworski (red.), Leksykon finansowo – bankowy, PWE, Warszawa 1991, s. 23.

[2] J. Głuchowski, J. Szabelańczyk, Bankowość podręcznik dla studentów, WSB, Poznań 1999 rok, s.144.

BANKOWOŚĆ NA ZIEMIACH POLSKICH DO 1919 ROKU

Początek bankowości trudno określić, gdyż literatura nie podaje jednoznacznej daty powstania banku. Pierwsze powstające na świecie banki prowadzące działalność kredytowo-depozytową to Casa di San Goirgio – otworzony w Genui w 1586 roku oraz powstały w 1587 roku Bnco de Rialto w Wenecji. Początków można jednak szukać u kupców średniowiecznych, którzy bogacąc się na handlu, stawali się bankierami[1].

W wieku XVII zaczynają powstawać pierwsze banki centralne[2], bijące monety, a w późniejszym okresie emitujące pieniądze wartościowe. Jednym z najstarszych banków centralnych w Europie jest Bank of England. W Polsce pierwsze domy bankowe powstały w 1790 roku, gdzie Sejm Czteroletni uchwalił nobilitację dwunastu bankierów. Do których m.in. należeli: Karol Szulc, Jan Meysner, Fryderyk Kabryta, August Wilhelm Arndta, Piotr Teppera oraz Piotr Blanca. W wyniku europejskiego kryzysu finansowego oraz wojny z Rosją w 1972 roku oraz upadku Rzeczpospolitej, przetrwało kilka mniejszych banków[3].

Epoka przedrozbiorowa przyniosła pierwsze doświadczenia z emisją pieniądza papierowego
w Polsce. Dyrekcja Biletów Skarbowych była polską najstarszą instytucją emisyjną.

Rewolucja przemysłowa XIX wieku wymusiła gruntowe zmiany w bankowości, gdzie zaczęły powstawać ziemskie towarzystwa kredytowe. Rozpoczynające działalność w 1825 roku Towarzystwo Kredytowe Ziemskie, miało na celu rozwój kredytu hipotecznego na potrzeby rolnictwa.

W 1828 roku z inicjatywy Ksawerego Druckiego-Lubeckiego, ministra skarbu Królestwa Polskiego został utworzony w Warszawie Bank Polski, który można uznać za pierwowzór polskiego banku centralnego.

Na ziemiach polskich będących pod wszystkimi trzema zaborami powstawały w XIX wieku ziemskie towarzystwa kredytowe, które władze zaborcze zatwierdzały dzięki odpowiednim ustawom. Towarzystwo Kredytowe Ziemskie powstałe w 1825 roku w Warszawie odegrało najważniejszą rolę. Zajmowało się ono głównie pomocą przy spłatach zadłużenia wielkim właścicielom ziemskim[4]. Jest to czas, kiedy powstają na naszych terenach pierwsze banki spółdzielcze. Zajmowały się one wtedy prostymi operacjami takimi, jak zakup nowych maszyn czy materiałów oraz pomoc finansowa w ciężkich momentach.

W zaborze rosyjskim, po 1860 roku władze dopuściły możliwość działalności banków w formie spółek akcyjnych. Podstawą działania banku była koncesja rządowa, które miała liczne ograniczenia. Ograniczenia dotyczyły m. in.: minimum i maksimum wysokości kapitału, jak również dopuszczone były banki udzielające kredyty krótkoterminowe, zaś kredyty hipoteczne przez odrębne banki ziemskie[5].

Jako jedne z pierwszych powstawały zespoły podejmujące bankowe inicjatywy na terenach zaboru pruskiego. Dzięki nim zaczęły zawiązywać się instytucje będące zaczątkami banków spółdzielczych, takie jak Prywatne Towarzystwo Oszczędności i Pożyczek Wekslowych w Jarocinie (1869r.), Bank Ludowy w Śremie (1873r.), Towarzystwo Przemysłowo – Rolne w Czarnkowie (1875r.) czy Towarzystwo Kredytowe dla Koronowa i Okolic (1869r). Powszechność występowania w nazwach słowa „Towarzystwo” bierze się z faktu, iż podstawą prawną tych pierwszych banków była pruska ustawa o towarzystwach. Z czasem nazwy zostawały zwykle zmieniane na „Banki Ludowe”[6].

Do pierwszych prywatnych banków, które zostały założone w zaborze rosyjskim można zaliczyć Bank Handlowy w Warszawie SA, który został powołany z inicjatywy Leopolda Kronenberga
w 1870 roku., a następnie Bank Dyskontowy Warszawski S.A. (1871 r.) oraz Bank Handlowy w Łodzi S.A. (1872 r.). Pierwszym bankiem akcyjnym w latach dziewięćdziesiątych był Galicyjski Akcyjny Bank Hipoteczny SA we Lwowie. W 1886 roku powstał Bank Związku Spółek Zarobkowych SA w Poznaniu, który pełnił funkcję centrali finansowej.



[1] S. Bratkowski, Inna strona cywilizacji, Dzieje banków, bankierów i obrotu pieniężnego, Biblioteka Nowoczesności, Warszawa 2003, s. 17.

[2] M. Maciejewski, Wybrane zagadnienia z powszechnej historii gospodarczej czasów nowożytnych, Wrocław 1986, s. 37.

[3] W. Morawski, Zarys powszechnej historii pieniądza i bankowości, Trio, Warszawa 2002, s. 343.

[4] K. Kanigowski, Bank hipoteczny a rynek nieruchomości, Twigger, Warszawa 2001, s.14.

[5] G. Wójtowicz, A.Wójtowicz, Historia monetarna Polski, Twigger, Warszawa 2003, s. 131.

[6] T. Orzeszko, Banki spółdzielcze w Polsce: ekonomiczne i finansowe warunki rozwoju, Warszawa 1998

SYSTEM BANKOWY W POLSCE W LATACH 1919-1939

Nowy etap tworzenia się polskiej bankowości wiąże się z przełomowym momentem odzyskania przez nasz kraj niepodległości w listopadzie 1918 roku. W 1919 roku powstała Pocztowa Kasa Oszczędności, która jest pierwszą państwową instytucją bankową. Jej celem było gromadzenie oszczędności lokowanych głównie w państwowych papierach wartościowych oraz umasowienie obrotów bezgotówkowych. Bank Rolny, którego zadaniem było udzielanie kredytów drobnym i średnim właścicielom rolnym również powstał w 1919 roku; dwa lata później przemianowany został na Państwowy Bank Rolny.

Odrodzone państwo polskie przejęło od władz niemieckich Polską Krajową Kasę Pożyczkową. Emitowane przez PKKP polskie marki stały się obowiązującym środkiem płatniczym. Jednak w lutym 1919 roku nawiązując do długiej tradycji monetarnej, zapowiedziano powrót złotego w miejsce marki polskiej[1].

Jednym ze zwolenników liberalizacji gospodarczej był Władysław Grabski, już wtedy zapowiadano utworzenie Banku Polskiego S.A., banku emisyjnego, który miał zastąpić Polską Krajową Kasę Pożyczkową, Bankiem Polskim SA.

Bank Polski SA rozpoczął działalność 28 kwietnia 1924 roku jako spółka akcyjna
z kapitałem 100 mln zł. Dokonano wówczas reformy walutowej, gdzie wymieniono bilety PKKP na bilety bankowe Banku Polskiego SA[2].

Jeśli chodzi o prawne podstawy działalności banków okresu międzywojennego, to było to prawo spółek, a banki były po prostu bankami akcyjnymi. Zauważyć można w tym czasie wzrost ilości
i aktywności tego typu instytucji. W 1919 roku działało w Polsce 37 banków akcyjnych, ich liczba ciągle wzrastała, gdzie w 1923 roku było ich już 111. W 1924 roku dokapitalizowano PKO i PBR, a trzy banki publiczne wywodzące się z Galicji połączono w Bank Gospodarstwa Krajowego.

Poważne trudności finansowe i gospodarcze państwa polskiego w tym okresie, spowodowały, iż banki również musiały radzić sobie z wieloma trudnościami. Powagę problemów widać choćby po fakcie, że mimo zapowiadanego w lutym 1919 roku wprowadzenia do obiegu historycznej, istniejącej przecież już od XV wieku „złotówki”, to jednak aż do 24 roku w użyciu była marka niemiecka[3]. Kłopoty gospodarcze w odradzającym się kraju, pomimo wcześniejszych sukcesów, doprowadziły do kolejnego kryzysu finansów państwa i zwiększenia inflacji, co zaowocowało podaniem się do dymisji
w 1925 roku, poświęcającego się reformowaniu państwa, Premiera Grabskiego[4].

Załamanie gospodarcze oraz wysoka inflacja, która osiągnęła poziom hiperinflacji, wywołały kryzys bankowy, co przyczyniło się do problemów z płynnością finansową banków. Rząd utworzył Fundusz Pomocy Instytucjom Kredytowy, który za pośrednictwem Banku Gospodarstwa Krajowego udzielił pomocy bankom. Bank Polski skupił się na funkcji emisyjnej i wycofał się z roli banku banków, kredytując bezpośrednio gospodarkę. Kryzys zakończył się w raz z polityką Jerzego Zdziechowskiego, ministra skarbu w latach 1925-1926. Pozycję złotego udało się ustabilizować dopiero w dwa lata później dzięki poprawie gospodarki i pożyczki międzynarodowej. Od tego czasu, nasza waluta pozostała silna już do końca dwudziestolecia międzywojennego.

Rządy i banki musiały się zmierzyć z następny kryzysem bankowym, który  nastąpił
w latach trzydziestych związany z recesją. Wiele banków musiało zmagać się z płynnością finansową. Liczba banków komercyjnych spadła do kilkunastu, a  banki państwowe umocniły swoją pozycję, których grono poszerzyło się w 1933 r. o Bank Akceptacyjny SA, prowadzący akcję oddłużenia rolnictwa.[5]

Przyczyną kryzysu w Polsce jak i innych krajach był spadek cen średnio o 50%.W Wielkim Kryzysie zmniejszył się także handel zagraniczny i inwestycje, odczuwano załamanie kursów akcji, jak pojawiający się deficyt budżetowy oraz bezrobocie. Można także zauważyć, ze stopa życia uległa poprawie tym, którzy nie zbankrutowali czy też mieli zatrudnienie[6]. Na nieprzewidywalnym rynku,
z Wielkim Kryzysem walczono poprzez dewaluację oraz ograniczenia w obrocie pieniężnym[7].

W trakcie przygotowań do II wojny światowej rozpoczęto ewakuację zasobów banku, przygotowano do wywozu bilety, waluty obce oraz cały zapas złota.

Ewakuacja Banku Polskiego nastąpiła we wrześniu do Francji, a następnie do Anglii, w której przeczekał cały okres wojny. W tym czasie na okupowanej Polsce zastąpiono złotego wprowadzając do obiegu markę niemiecką, oddziały polskich banków zostały postawione w stan likwidacji. Natomiast
w Generalnej Guberni w 1940 roku Niemcy otworzyli Bank Emisyjny z siedzibą w Krakowie, gdzie prezesem był Feliks Młynarski[8]. Polskie kierownictwo banku miało stwarzać zaufanie do działalności banku. Gdyż ten emitował złote „krakowskie”, udzielał także pożyczki krótkoterminowe oraz przyjmował depozyty. Emisyjne złote nazywano „krakowskimi” od siedziby Banku czy też „młynarkami” od prezesa banku. Szybki obieg pieniądza okupacyjnego zakończył się w 1945 roku[9].

 



[1] //www.bzwbk.pl  (28.04.2008).

[2] G.Wójtowicz, A.Wójtowicz, Historia monetarna….op.cit, s. 146.

[3] A. Jezierski, C. Leszczyńska, Bank Polski SA 1924 – 1951, NBP, Warszawa 1994, s. 20-24.

[4] Ibidem, s.20-24.

[5] W. Morawski, Zarys …,op.cit. s. 347.

[6] C. Leszczyńska, Rzut oka na dzieje polskiej bankowości centralnej, NBP, Warszawa 2006, s. 12-13.

[7] Ibidem, s. 13.

[8] W. Morawski, Zarys …,op.cit. s. 348.

[9] G. Wójtowicz, A. Wójtowicz, Historia monetarna….,op.cit, s. 158.

SYSTEM BANKOWY W PRL

Podczas II wojny światowej zasoby nie tylko Banku Centralnego, ale całego systemu bankowego kraju wraz z ich infrastrukturą zostały zupełnie zniszczone[1]. Jednakże proces ich odbudowy zaczął się zaraz po jej zakończeniu. Narodowy Bank Polski rozpoczął działalność już piętnastego dnia stycznia 45 roku. Działał on pod nadzorem ministra skarbu jako bank państwowy, korzystający ze swych byłych, doświadczonych pracowników. Komunistyczny rząd szybko podporządkował sobie Bank Centralny wykorzystując go do własnych planów opartej na centralnym sterowaniu gospodarki socjalistycznej.
W strukturę NBP wchodziły wszystkie banki przekształcone w podmioty państwowe. Była to centralizacja bankowości, gdzie za cel stawiano uczynienie NBP monobankiem. Zlikwidowano wiele banków, BGK zastąpiono Bankiem Inwestycyjnym. Bank Rolny utworzono w miejsce PBR, a Pocztową Kasę Oszczędności zastąpiono Powszechną Kasą Oszczędności.  Zadaniem banku było uruchomienie kredytów na potrzeby odbudowy gospodarki jak również emisji pieniądza. Bank Polski SA nie odzyskał swych uprawnień emisyjnych i postawiono go w 1951 roku w stan likwidacji.

Z upływem czasu złe inwestycje, niska efektywność ekonomiki i odpływ pieniędzy przyczyniły się do wzrostu inflacji, a obce waluty, jak dolar czy marka niemiecka zaczęły wypierać złotówkę. Reformy charakteryzowały się przyłączeniem w 1975 roku Powszechnej Kasy Oszczędności do NBP,
w tym samym roku nastąpiło także połączenie Banku Rolnego i Centralnego Związku Spółdzielni Oszczędnościowo-Pożyczkowych w Bank Gospodarki Żywnościowej.  Był on bankiem nadzorująco-finansującym wobec banków spółdzielczych, co skończyło się w roku 1989 na skutek kolejnych zmian Prawa bankowego.

Dzięki zmienionym przepisom bankowym, banki spółdzielcze uzyskały możliwość decydowania w kwestiach prowadzenia własnej działalności. NBP natomiast uzyskał niezależność od rządu w 1982, gdy ustalono, że to sejm powoływać będzie prezesa NBP, Bank zaś odzyskał możliwość decydowania
w kwestiach emisji pieniądza. W latach 1975-1986 w Polsce istniały tylko cztery banki: Narodowy Bank Polski, Bank Handlowy SA, PKO S.A., Bank Gospodarki Żywnościowej.

Wówczas formalnie system bankowy nie był monopolistyczny, gdyż wszystkie istniejące banki obsługiwały ludność. Można jednak stwierdzić, iż był to qwazi- monopol, ponieważ każdy z banków obsługiwał wyłącznie określony sektor gospodarki, i tak wchodzące w skład NBP – PKO BP obsługiwało konta osób fizycznych, Bank Handlowy i PKO SA zajmowało się obsługą przedsiębiorstw i spółdzielni, natomiast BGŻ obsługiwał sektor rolny.



[1] C. Leszczyńska, Rzut oka…,op.cit, s.15-20.

ZMIANY W SYSTEMIE BANKOWYM PO 1989 ROKU

Próby reformy polskiego sektora bankowego trwały od 1980 roku. Dokonywane reformy

w polskiej bankowości wprowadziły jednak niewielkie zmiany i dopiero od roku 1989 banki komercyjne i spółdzielcze zyskały pełną niezależność podmiotową.  Sejm zmienił przepisy bankowe, uwzględniając rolę wolnego rynku w funkcjonowaniu gospodarki. W Ustawie o NBP z 1989 r. i Prawie bankowym wydzielono funkcję bankowości komercyjnej z bankowości centralnej. Sektor bankowy działał na wzór norm prawnych, które obowiązywały w Unii Europejskiej. Na podstawie nowych ustaw powołano do życia dziewięć państwowych banków komercyjny. Zapoczątkowały one konkurencji w sektorze bankowym, w późniejszym okresie podano ich prywatyzacji.

Wraz z przemianami politycznymi Narodowy Bank Polski został podzielony na bank centralny (NBP) oraz sieć banków komercyjnych tzw. „banki dziewiątki”[1]: Bank Gdański, Pomorski Bank Kredytowy, Wielkopolski Bank Kredytowy, Bank Zachodni, Bank Śląski, Bank Przemysłowo-Handlowy, Bank Depozytowo-Kredytowy, Powszechny Bank Gospodarczy, Państwowy Bank Kredytowy (później Powszechny Bank Kredytowy – PBK). Były to jednoosobowe spółki skarbu państwa. Początkowo banki działały lokalnie w swoich regionach, w późniejszym okresie zaczęły otwierać swoje placówki na terenie całego kraju. Był to okres, który miał za zadanie budowę autonomii banków oraz stabilizację ich pozycji, jako przygotowanie do prywatyzacji.

Polski system bankowy u progu zmian ustrojowych był kompletnie nieprzygotowany do nowej sytuacji gospodarczej. W związku ze mianami na rynku bankowym powstały nowe banki. W 1985 istniały tylko 4 banki w Polsce, w tym NBP, które zajmowały się działalnością komercyjną. Dzięki szeregowi reform ich liczba wzrastała, w 1990 roku powstało 75 niezależnych banków o profilu specjalistycznym, zaś pod koniec 1992 funkcjonowało w Polsce około 100 banków – spółek akcyjnych, nie licząc banków spółdzielczych.[2]

W okresie 1998-2005 nastąpiła wyraźna redukcja ilości banków z 87 do 61. Te 26 banków stanowiło prawie jedną trzecią ilości banków z roku 1998. Ilość banków spółdzielczych zmniejszyła się jeszcze bardziej. W tych samych latach ilościowemu ograniczeniu uległa ogólna liczba. I tak, na koniec 1998 roku było ich 1189, zaś w 2004 o 589 mniej, czyli pozostało ich dokładnie 600. Likwidowane banki były najczęściej niewielkie i nierentowne, bez realnych szans na wzrost ilości swych klientów.

Likwidowane banki były głównie położone w wiejskich miejscowościach. W dużych miastach, zaczęły pojawiać się nowe banki z zagranicznym kapitałem.

W roku 1990 Polska była pogrążona w hiperinflacji, gdzie wynosiła 585,8%, wywołana m.in. brakami towarów. Reformy Leszka Balcerowicza i Tadeusza Mazowieckiego obniżyły inflację w roku 1991 do 70,3%. W następnych latach inflacja ulegała zmniejszeniu. Lata 1998-1999 obfitowały wieloma wydarzeniami makroekonomicznymi. Została ustalona strategia do roku 2003 przez Radę Polityki Pieniężnej, która zakładała obniżenie inflacji poniżej 4%. Po raz pierwszy jednocyfrową inflację średniowieczną odnotowano w 1999 roku, gdzie wynosiła 7,3%.

Uchwalona w 1997 roku Konstytucja umocniła pozycję Narodowego Banku Polskiego, wtedy właśnie powstał nowy organ NBP – Rada Polityki Pieniężnej[3], składającej się z prezesa NBP, członków powołanych przez Prezydenta, Sejm i Senat. Bank centralny miał więc teraz dwa główne cele: dbanie
o polską walutę oraz pilnowanie stabilności całego systemu finansowego państwa. Narodowy Bank Polski stał się z upływem lat bankiem centralnym prezentującym wysoką, europejską jakość, zaś Rada Polityki Pieniężnej naprawdę skutecznym organem kształtującym politykę pieniężną państwa.

Wstąpienie Polski do Unii Europejskiej skutkowało między innymi faktem przyłączenia NBP do Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC). Rozpoczęła się tym samym ścisła współpraca NBP z Europejskim Bankiem Centralnym oraz innymi bankami centralnymi państw Unii.

Struktura podmiotowa sektora bankowego w ostatnich latach znacząco się nie zmieniła, na koniec marca 2008 roku działalność operacyjną prowadziły 643 banki[4]. Na rozwój sieci placówek oraz na znaczny wzrost zatrudnienia, przełożył się stale rosnący popyt na usługi bankowe, jak również dobre wyniki finansowe odnotowane przez banki. W okresie ostatnich 4 lat (grudzień 2003 – marzec 2008 r.) liczba zatrudnionych w sektorze bankowym wzrosła (o 19 145) do 170 399 osób, a liczba placówek bankowych zwiększyła się o 1 278 jednostek do 13 602 i stale się powiększa. Poziom udziału w sumie bilansowej banków komercyjnych nieznacznie się zmniejszył, jednak banków z przewagą kapitału zagranicznego jest bez znacznych zmian.  Banki ze stuprocentowym udziałem tego kapitału odznaczają się wysokim finansowaniem z kapitałów własnych. Głównym źródłem tej grupy banków są kredyty.
W 2007 roku banki powiększyły portfel kredytowy o ponad 100 mld zł, depozyty wzrosły o 40 mld zł[5].

Polski system bankowy jest obecnie jednym z lepiej rozwiniętych w Europie Środkowej
i Wschodniej, jednak są jeszcze duże perspektywy rozwoju i powstawania nowych placówek bankowych. Liczba placówek na 1 mln mieszkańców jest niska – wynosi 140, podczas gdy w Czechach i Słowacji 175-200 placówek, natomiast w Hiszpanii – 950.

Sektor bankowy w Polsce, ma duże szanse rozwoju, tym bardziej iż obecnie tylko 54% Polaków korzysta z usług bankowych, a aż 38% nie posiada rachunku osobistego w banku. Według szacunków banki w najbliższych dwóch latach utworzą około 1,7-2 tysiące nowych placówek własnych jak również franczyzowych.[6]

Autorem jest Łukasz Bikowski, wykorzystana bibliografia:


[1] W. Cwynar, W. Patena, Podręcznik do bankowości, Wolters Kluwer Polska, Kraków 2007, s. 91.

[2] E. Miklaszewska, Rozwój rynków finansowych i bankowych, Wydawnictwo Informacji Ekonomicznej, Kraków 1996, s. 58.

[3] //www.nbp.pl (28.02.2008).

[4] www.knf.pl (02.06.2008).

[5] Ibidem, (02.06.2008).

[6] //www.gazetaprawna.pl (12.04.2008).

THE DEVELOPMENT OF BANK SECTOR IN POLAND

It can be stated that bank sector, in respect of its historical course, the process of shaping and the occurring changes, is highly dynamic with strong rivalry and technological progress. This work consists of four chapters that are assigned to the periods of changes in banking. The origins of banking are described in the first chapter entitled ‘Banking on Polish land until 1919’. The focus is on the banks in the world and the emerging banking houses in Poland. The chapter also depicts the associations of land credit, the prototypes of cooperative banks and the first private bank in Poland. The new phase of the creation of Polish banking, which is highly connected with the crucial moment of regaining independence by Poland in November 1918, is studied in the chapter entitled ‘Bank system in Poland in the years 1919-1939’. The significant growth in the amount and activity of bank institutions, as well as the problems and intensifications related to the Great Crisis, are studied in this chapter. The next section entitled ‘Bank system in PRL period’ describes the activity of National Bank of Poland, its centralization and liquidation of plenty of banks. The final chapter, ‘Changes in bank system after the year 1989’, illustrates the reforms connected with the process of restructuring and consolidation of Polish banks, the influence of the rushing inflation on the activity of the banks and, finally, the subjective structure of the bank sector in recent years.

2006-2013 Copyright Lukasz Bikowski. Wszystkie prawa zastrzezone.